üzgünüm bugün ):

üzgünüm bugün ): belki öğlene kadar açılırım. Biraz üzülünce bütün acı hatıraları aklıma getiriyorum ki üzüntüm daha içten daha derin olsun.Sonra eskilerin tabirini kendimde yaşamaya çalışıyorum(-- ne dolmamış çilem varmış ne bahtsızmışım!!!). Acıların kadını olmaya çalışıyorum.Yarım ömür önce en dipte köşede yaşanmış en küçük olayları bile hatırlamak için hafızamı zorluyorum.Buluyorum. Yok bu yetmedi daha acıklı olmalı daha üzücü kahredici olmalı...Hadi bir daha hatırla. Yok bu da olmadı.Heh bu idare eder.Bunun yanına bir de şu olayı hatırla. Oluyor oluyor!!!.Bir kaç olay daha. Evet geliyor geliyor ha gayret bunları baştan bir kaç kez daha düşündüm mü tamamdır.Artık ağlayabilirim...Ve damla damla göz yaşı!!!Hemen akabilinde ölüm aklıma geliyor.Fani dünya; bir gün bunların hiç önemi olmayacak, o zaman ağladıklarına güleceksin belki daha çok ağlayacaksın; hakikatler dururken ben yalanlara ağlamışım, şimdi bu gözyaşlarının hesabını Yaratıcı'ya nasıl vereceğim diyeceksin.Belki de bir hatırlamanın başlama safhası bu melankoliklik hali.Asıl hatırlanması gerekenin geçmişte değil kainatta olduğu, kalbinde olduğu, şah damarından da yakın olduğudur...