nazaman didim saa hacıı :)

her izleyişimde çok gülüyorum: çocuğun tilkiliğine olaydan sıyırmaya çalışına, artık yetişkin lakapları kullanışına, arkadaşını suçlama şekline (-- öğretmenim o ablasını da kişeliyor!!), diğerlerinin yalvarışına, yüz ifadelerine ve en önemlisi korkudan küçük dünyalarının büyük dertte oluşuna...

yine geç kaldım

geç kalmak bahaneymiş. bir kere insanın kanında olmaya görsün uyuşukluk.evden tam 7 dakikalık mesafesi olan iş yerine bile geç kalıyorum. Bahanem de yok artık (otobüs gelmedi, kaza vardı, tramvayın tekeri patladı, seferler iptal edildi,v.s.). Ne diyeceğim ben şimdi müdüre? :))) şaka bir yana evle işyeri arası tam 7 dakika.İstanbul'da neydi o öyle.Bir buçuk saat gidiş bir buçuk saat geliş! Şimdi ben bu sürede(bir buçuk saat) 3 çeşit yemek yapıyorum:)

ön sözler

Oldum olası günlük tutmayı sevmemişimdir. Duygu ve düşüncelerim beni ilgilendirirdi ama artık bakıyorum da sanal ortamda herşey paylaşılıyor herşey herkesi ilgilendiriyor. Yeni hayatımda yaşadığım değişiklikleri her defasında baştan anlatmaktansa burdan halka(arkadaşlarıma) açıklayayım dedim. Duygu ve düşüncelerden ziyade tebdil-i mekanın insan psikolojisi üzerindeki etkilerini neden sonuç ilişkisi içerisinde incelemek ve bilimsel bir sonuca varmak asıl amacım.Arada da güzel övgüler naatlar beni motive edecek ve beni yazmaya teşvik edecektir. Bunlar benim umutlarım... kısacası tek başıma başladığım bu süreçte bakalım kaç kişi olacağız, daha neler neler değişecek ve ben nasıl değişeceğim...bütün bunları ve daha fazlasını işte bu blogda bulacaksınız. şimdilik bu kadar. Ama şimdilik...