Cicimin 6. ayı

Cano'yla artık ilişkilerimiz yavaş yavaş değişiyor.Aslında böyle düşünce güzümle olayları yönlendirmek istemiyorum ama, eğer olaylara müdahale etmeden uzaktan izlenirse maalesef aynı kanıya varılıyor.6 ay da çok uzun bir süre değil ama klasikleşmek için yeterli bir süre sanırım.

Bana da dediği gibi Cano'nun: 40 yıllık evliler gibiyiz yolda sokakda, hiç samimi değiliz...

Artık eve gelme gitme saatleri de oynuyor.Eskiden yelkovanın 12'nin üzerinde olduğunda çalınan kapının sesinde olan kulaklar artık sönüyor(psikolojide ki sönme)....

Saniyeli gecikmeler bile haber verilirken, şimdi 5 dak. sonra deniliyor yarım saat geçiyor...

Başlarda aynı mağazada yapışık ikizler gibi gezilirken, daha bir kaç gün öncesinde herkes kendi reyonunda, yakışıp yakışmadığını bile birbirine sormadan alışverişler yapılıyor.Sen de birşeyler al kendine, hiç olmazsa şunu al bari 10 tl denmiyor.

Savaş çıkıp, kıtlık olacağı fikri veren, dolu dolu gelen eller kollar artık kapıyı zor tıklatıyor.

Ve sık sık ben geç geleceğim, beni bekleme-ler...

İncinmemem için özenle seçilen kelimeler artık yoruldu seçilmek istemiyorlar...

Bugün ki sıkkınlığım galiba bana bunları hissettiren; Lojmanda bayanlar arasında gün yapılıyor.Hafta içi yapılan günlere ben çalıştığım için gidemiyorum, ama yine de haber veriliyor, en azından parasal durumumu ayarlamam için söyleniyor.Bu ay ki günün sahibi evde annem bizde misafir olmasına rağmen bana haber vermedi, ben de başka bir komşudan duydum.Akşam da başka komşular; -sana neden haber vermemiş çok ayıp etmiş dediler.

Ben de Cano'ya ; bana haber vermedi ayıp etti, hem komşular da öyle diyorlar dedim.

Cano her zamanki gıpta ettiğim hüsn-ü zannıyla: Unutmuştur, sana garezi mi var, neden öyle yapsın ki, siz kadınları (seni) anlamıyorum, v.s. v.s.

Elbette ben de gidip cıngar çıkaracak değilim, çağırmazsa çağırmasın bunu da belleyecek değilim.Ama en önemli dayanağımdan:

-Boşver iyi niyetli düşün, sen ver paranı, çağırmazsa çağırmasın, belki elektirik alamamıştır senden, uyuşmuyorsunuzdur, aman kadınlar işte sen uyma onlara, sen farklı ol, demesini beklerken, sanki ben fitne fesat biriymişim de, ard niyet arıyormuşum, o iyi bir kadınmış da ben şerli biriymişim gibi bir savunma içine girdi bana karşı.Hem de annemlerin yanında.

Çok sinirlendim, hiç bu kadar sinirli halimi görmemişti, artık gördü.

Kendime hakim olamadım, haklıyken haksız duruma, Cano'ya, annemlerin yanında sesimi yükselterek düştüm.Bu şiddetim Cano'nun benim şerli biri olduğumu ima eden cümleleriyle iyice örtüştü.Eğer bu fikrimle içinden beni yanlış nitelendirdiyse, yüksek sesim ve asabiyetimle onu tastikledim.

Kalktım gittim masadan.

Çok üzgünüm beni haklı veya haksız başkalarına karşı savunmasını beklerdim.Babam aklıma geldi; annemi dışarıya karşı hiç korumadığı...Hatta dayak yemesine müdahale bile etmediği.

Korktum, korkuyorum.

Kadın ruhu ne kadar da korunmaya, koltuk altına muhtaçmış.Ondan mıdır ki erkeğin kaburga kemiğinden yaratılması?

Kaldı ki savunduğu bir kadındı.Kıskanabilirdim de.Elin kadını neden tutuyorsun diye düşünebilirdim de.

Küçük şeyleri sevmiyorum, hepsi bir arada kocaman oluyor...

Öykü'nün Öyküsü

Bu sarı civciv karşı komuşumuz Pelin'in Kızı Öykü...Deli manyak birşey.Ali kıran baş kesen.Ne derse olacak, olmazsa basar çığlığı ki kulak zarları tahrip olana dek.Alnındaki Doğum lekesi de çığlığın siddeti oranında kızarır :)

Her zamanki gibi ağzı çikolatalı

Şapka gerçekte benim... ama onun işte ne yaparsın.

Namaş kîlıyor

Ben namazdayken benim secde yapacağım yeri elleriyle düzeltiyor; Aşlı buraya koy kafanı, buraya koy, diyor.

Tespihlerin hepsi onun için kolye.Evdeki bütün tespihler onca hırpalanmaya dayanamadılar; hiç biri 99 değil:)

Sanki bizim değil ev onun:) herşeye sahipleniyor.Bilgisayar onun, tv onun, yastıklar onun, ben bile onunum.Beni kıskanıyor.Cano sarıldığında basıyor çığlığı ayırmaya çalışıyor; Aşlı Aşlı diye ağlıyor:)

Benim gözlüklerim de onun oluyor:)

Yatak odası, yatak, herşey onun:)

Beni seviyor; tabi her dediği oluyor.Cano'yla araları iyi değil.İnatlaşıyorlar.Bana :Aşlı bu bigişayarı boşdu, aşlı onu eve alma, kıpat kıpıyı, bu ne ya, abahim (üst katta ki ibrahim), ben kendim yapaaabilirim (aa lar oldukça kaba), çekamadım ki( çekemedim ki), namaş kîldım bitti, hallah hallah, ve son olarak güneş gözlükleri gözünde sarı saçlarıyla kapıda giyinmiş kuşanmış bizi tanımamazlıktan geliyor, yada gerçekten görmüyor korüdorun karanlığından; Annesine: Anne bunlar kim ya, diyor:))

Yataktan fırlayıp bize damladığı hali.

feysbuk

Ben kendimi bilmez miyim? Demedim mi Vado sana: -Beni bulaştırma bu feysbuka ben kendi halimde, kendimce sitelerde, özellikle blogumda ve bloglarda mutluyum, huzurluyum hoşum, demedim mi? En sonunda bana da açtın bir hesap.Önceleri bakmadım yine direndim, sabrettim, sen gözüme sokarcasına şifrelerin yazdığı mailleri gönderene dek bile yılmadım, ama kendimi gogle(burdaki çocukların tabiriyle)'de bulunca artık dayanamadım, işte ben de o merete bulaştım.Allah şifamı versin:)

Bak bloguma zaman ayıramaz oldum.Edebi günlükleri okuyamaz oldum.Bırak bunları iş yerinde iş yapamaz oldum.Dakka başı gözüm feysde.Arkadaşlarımı buldum, lise, ortaokul hatta ilkokul arkadaşlarımı.Hemen hemen hepsi evlenmiş, çol çocuk sahibi olmuş.Şeklen pek değişmemişler bir kaçı dışında.Hala o germencik liseliler.Boyları kadar veletleri var hepsi birbirinden güzel.Neler görmüşler neler geçirmişler.Eskiyi hatırladım, doğrusu hatırlatıldım.Gelgelelim hiç etin kemiğin dokunuşun, sesin soluğun, bakışların anlamlarının, gözyaşlarının yerini tutmuyor sanal alem.Ne kadar konuşsak da bana hayal geliyor duyduklarım.Görmüyorum çünkü, hissetmiyorum çünkü...

Yıllardır arkadaşlarla olan bağımı net üzerinden sağladığım için bana bayağı, sıkıcı, sıradan geliyor. Serpil'le senle buluşacağımız günler heyecanlanıyordum, demek his varmış, duygu varmış, somutmuş karşımdakiler.

Sıkıldım artık netten.Burdan konuşmaktan burdan anlatmaktan burdan öğrenmekten.Belki de 7-8 yıldır işimin pc ile yapıldığından.Ama burdan da uzaklaşırsam hepten uzaklaşırım dostlardan yaban ellerde.

Tavsiyerlerinizi bekliyorum.Zamanımı iyi değerlendirmek istiyorum.Boş, malayani işlerden arşın arşın uzak olmak istiyorum.Ama şeytan bir sağımda bir solumda; hadi bir kere bak, bu sefer de bak, tamam bu son, diye diye beni işimden gücümden ediyor.

Ve s ve s e

Yazdığımdan da anlaşılacağı üzre derdim vesvese.Hep aklımda acebalar var.Hani bir bardak hikayesi vardır.Bardağı elinde uzun bir süre tuttuğunda kolunun ağrıyacağından hatta daha ciddi sağlık sorunlaranına kadar varacağından bahsedilir. Ama arada bir bardağı bırakırsan elinin kolunun dinleneceğinden.....



Bu örnek de arada bir, hiç olmazsa geceleri dertlerinizi bir kenara koyun da ruhunuz bedeniniz dinlensin gerçeğine binaen verilmiştir.



Ben de artık tıpkı annem gibi kendi kendimi yemeye başadım galiba. İncirin çekirdeğini doldurmayacak şeyleri kendime dert ediniyorum.Alışkanlık mıdır nedir?



Neymiş Cano benim ağzına verdiğim balı yememiş...Bu bir alınganlık galiba, ama nedeni ne kökeninde ne yatıyor?Geçmişteki hangi olaylar veya durumlar beni alıngan olmaya itti? Ama kahretsin ki yengeç burcunun en belirleyici özelliğidir bu alınganlık? Kaşlarınızı çatıp baktığınız bebekler hemen ağzını yüzünü buruşturup ağlıyorlarsa bilin ki onlar da yandan yandan yengeçtirler:) Azcık sesinizi yükseltseniz küserler, ağlarlar kendilerine kendileri acırlar, durumu daha acıklı hale getirecek geçmiş en kötü olayları hatırlarlar.

Belki de büyük şehirde körpeliğimi geçirmem, kurda kuşa yem olmamak için kendimi hep korumam, yaşlı kurtlara benzeyen kendini uyanık sanan tilkiyi de andıran insanlardan gelebilecek tehlikelere her an her daim hazır olmam beni duyduğum her kelimenin altında başka bir anlam sezmeye itti galiba.Evet evet galiba öyle.

Bir de güven eksikliği...Kendime dahi güvenim yok.Her an her şeyi yapabilirim sanki.Çünkü geçmişteki ben, şimdiki ben farklı.Ya gelecekteki ben? Allah yolundan ayırmasın...

Tek dileğim; Allah'ın rızasını kazanmış, üzerinde kul hakkı olmayan, Hak dostlarına dost olmuş, kemale ermiş, problemleri çözmede yetenekli, konu komşu dost akrabaya faydalı, irfan ehli olmak. Manen çok şey dimi?

Yeni Yıl

Oldum olası çoğunluğun önemsediği hatta yırtınırcasına değer verdiği sosyal unsurlardan nefret etmişimdir. Bu nefret önemsemenin derecesi ile hep doğru orantılıdır. Bazı belirli Günler ve Haftalar, gerçekte avrupa kültürüne ait ama zamanla tüm dünyaya asimile edilmiş değerler ve onların kutlamaları bunlardan bir kaçı.Yeni yıl da öyle.Hz. İsa'nın doğumu nerde Hz. Muhammed'in doğumu nerde.Bilen var mı? Hangi yıldı, hangi aydı hangi gündü? Amacım köşe yazısı yazmak değil ama, bana istemeden gizliden gizliye bir takım unsurların empoze edilmesini hazmedemiyorum.Farkında olmadan çoğunluğa inat üstünde durmayacağım dediğim yeni yıl olayında bile başlığımın yeni yıl olduğunu farkettim. Buna bir dur demek lazım.Dur demek zor ama en azından farkında olmak lazım.
Hristiyan dünyası kutlayabilir, sevinebilir, çıldırabilir.Ama ben neden kendi değerlerimi unutuyorum hatta bilmiyorum. Bizim başkalarına kabul ettirme gibi bir derdimiz yokken neden onların var ve bunu başarıyorlar.

Bu konuda bir kitap okumuştum; Mehmet Altan- Kültür Emperyalizmi.
Meraklısına şiddetle tavsiye ederim.Kitabı okuyunca nasıl uyuduğumuzu, uyutulduğumuzu anladım.Medeniyet adı altında kendi medeniyetimizin üstünün örtüldüğünü, çağdaşlık içinde olmazların olur olduğunu, özgürlükle-demokrasiyle zorla kabul ettirmeleri gördüm.

Neden Miladi Takvimi kullanıyoruz? 14 asırlık Hicri Takvim bunca millete, koca Osmanlı'ya yetti de bize mi dar geldi?
600 yıllık devlet içinde binlerce uyruk yaşarken moderndi, demokratikti, çağdaştı (ki çağı belirleyiciydi) da 72 milyon 80 küsür senedir hala niye bir arpa boyu yol katetmedi?

Düşünen, okuyan beyinler farkında ancak; toplum olarak bireyden başlayarak kendi kültürümüzü, gelenek ve göreneklerimizi, örf-adet ve törelerimizi, dinimizi-inancımızı en küçük ayrıntısına kadar ayakta tutmazsak bu farkındalığın da bir kıymeti kalmaz.Keşke hiç bilmeseydik batı kültürüyle öldürüldüğümüzü kahramanca ölseydik...

Ben ne yazacaktım ne yazdım.Yeni yılda Genç'ten arkadaşlarla Cano'nun Bingölde'ki arkadaşına gittik.Hanımlarla gayet keyifli bir sohbet vardı. Sıcak, samimi, içten ve doğal.Eve geldiğimizde de biraz kitap okuduk ve uyuduk...