Öykü'nün Öyküsü

Bu sarı civciv karşı komuşumuz Pelin'in Kızı Öykü...Deli manyak birşey.Ali kıran baş kesen.Ne derse olacak, olmazsa basar çığlığı ki kulak zarları tahrip olana dek.Alnındaki Doğum lekesi de çığlığın siddeti oranında kızarır :)

Her zamanki gibi ağzı çikolatalı

Şapka gerçekte benim... ama onun işte ne yaparsın.

Namaş kîlıyor

Ben namazdayken benim secde yapacağım yeri elleriyle düzeltiyor; Aşlı buraya koy kafanı, buraya koy, diyor.

Tespihlerin hepsi onun için kolye.Evdeki bütün tespihler onca hırpalanmaya dayanamadılar; hiç biri 99 değil:)

Sanki bizim değil ev onun:) herşeye sahipleniyor.Bilgisayar onun, tv onun, yastıklar onun, ben bile onunum.Beni kıskanıyor.Cano sarıldığında basıyor çığlığı ayırmaya çalışıyor; Aşlı Aşlı diye ağlıyor:)

Benim gözlüklerim de onun oluyor:)

Yatak odası, yatak, herşey onun:)

Beni seviyor; tabi her dediği oluyor.Cano'yla araları iyi değil.İnatlaşıyorlar.Bana :Aşlı bu bigişayarı boşdu, aşlı onu eve alma, kıpat kıpıyı, bu ne ya, abahim (üst katta ki ibrahim), ben kendim yapaaabilirim (aa lar oldukça kaba), çekamadım ki( çekemedim ki), namaş kîldım bitti, hallah hallah, ve son olarak güneş gözlükleri gözünde sarı saçlarıyla kapıda giyinmiş kuşanmış bizi tanımamazlıktan geliyor, yada gerçekten görmüyor korüdorun karanlığından; Annesine: Anne bunlar kim ya, diyor:))

Yataktan fırlayıp bize damladığı hali.