feysbuk

Ben kendimi bilmez miyim? Demedim mi Vado sana: -Beni bulaştırma bu feysbuka ben kendi halimde, kendimce sitelerde, özellikle blogumda ve bloglarda mutluyum, huzurluyum hoşum, demedim mi? En sonunda bana da açtın bir hesap.Önceleri bakmadım yine direndim, sabrettim, sen gözüme sokarcasına şifrelerin yazdığı mailleri gönderene dek bile yılmadım, ama kendimi gogle(burdaki çocukların tabiriyle)'de bulunca artık dayanamadım, işte ben de o merete bulaştım.Allah şifamı versin:)

Bak bloguma zaman ayıramaz oldum.Edebi günlükleri okuyamaz oldum.Bırak bunları iş yerinde iş yapamaz oldum.Dakka başı gözüm feysde.Arkadaşlarımı buldum, lise, ortaokul hatta ilkokul arkadaşlarımı.Hemen hemen hepsi evlenmiş, çol çocuk sahibi olmuş.Şeklen pek değişmemişler bir kaçı dışında.Hala o germencik liseliler.Boyları kadar veletleri var hepsi birbirinden güzel.Neler görmüşler neler geçirmişler.Eskiyi hatırladım, doğrusu hatırlatıldım.Gelgelelim hiç etin kemiğin dokunuşun, sesin soluğun, bakışların anlamlarının, gözyaşlarının yerini tutmuyor sanal alem.Ne kadar konuşsak da bana hayal geliyor duyduklarım.Görmüyorum çünkü, hissetmiyorum çünkü...

Yıllardır arkadaşlarla olan bağımı net üzerinden sağladığım için bana bayağı, sıkıcı, sıradan geliyor. Serpil'le senle buluşacağımız günler heyecanlanıyordum, demek his varmış, duygu varmış, somutmuş karşımdakiler.

Sıkıldım artık netten.Burdan konuşmaktan burdan anlatmaktan burdan öğrenmekten.Belki de 7-8 yıldır işimin pc ile yapıldığından.Ama burdan da uzaklaşırsam hepten uzaklaşırım dostlardan yaban ellerde.

Tavsiyerlerinizi bekliyorum.Zamanımı iyi değerlendirmek istiyorum.Boş, malayani işlerden arşın arşın uzak olmak istiyorum.Ama şeytan bir sağımda bir solumda; hadi bir kere bak, bu sefer de bak, tamam bu son, diye diye beni işimden gücümden ediyor.